همه پریشانی ها و شومی ها را به گردن عوامل خارجی انداختن ، اغفال مردم از واقعیت های زشت داخلی است و نتیجه اش نادیده گرفتن و پوشاندن سرچشمه اصلی و کانون های نخستینی است که استعمار یکی از جوشش های آن است.
همه گناهان را به گردن استعمار و امپریالیسم خارجی بار کردن ، یک نوع تبرئه کردن عوامل حقیقی گناه و جنایت است، که در پیش چشم ما هستند…این تلقی که از آن (اسطوره استعمار) داریم بیش از آنکه مبتنی بر تجزیه تحلیل منطقی و شناخت علمی واقعی باشد ،با خرافه های افسانه ای و اساطیر آمیخته است .
از قدرت و اثر خارجی به گونه ای حرف می زنیم که قدمای ما از غول و شیطان و جن و ارواح پلید موذی سخن می گفتند و این معلول دو عامل است :
یکی عدم شناخت واقعی و عینی استعمار… و عامل دیگر عدم بررسی علمی و تحلیلی استعمار است ؛
زیرا در طول مبارزات ضد استعماری ، ما و روشنفکران ما بیشتر به آن فحش داده اند و علیه آن میتینگ به پا کرده اند و کمتر از آن حرف زده اند و آنرا به مردم شناسانده اند. این شیوه (لعن و نفرین) و (دعا و صلوات) و به عبارتی سنت عاطفی در (تولی و تبری) را که از تربیت غلط مذهبی گونه خویش داریم در زمینه سیاسی و اجتماعی و در دوره (روشنفکری) خود نیز حفظ کرده ایم.
دکتر علی شریعتی ، آثار گونه گون ، مجموعه آثارجلد۳۵، بخش اول ص ۵۹-۶۲
آخرین دیدگاهها