در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند،

و بر حسینی می گریند که آزادانه زیست..

خوب راهی پیش گرفتم..

هرچند وقت یه بار به هر مناسبت که شده آپدیت می کنم

عکسی ، جمله ای ، حرفی حدیثی

ولی اینبار ، امشب..

اصلا زبون قفل میشه ، آدم میترسه حرف بزنه

از کی ؟ از حسین؟ مگه آسونه؟؟

مگه راحته شب عاشورا از ابوالفضل و زینب حرف زدن!

که چی؟

یه عکس ، شعر و یا مطلب بزاریم و بریم… اونوقت احساس کنیم ادای دین کردیم؟

از حسین و بچه های فاطمه چی میخایم؟

گداییم یه شب ، دو شب.. یکسال ، دو سال … صدسال

۱۴ قرن فقط گدایی؟

تا اونجا که آسمان برخی خیابانهای شهر دیگر پیدا نیست .

پرچم ها ، بیرق ها ، بنرهای رنگ و وارنگ ، چهل چراغ های عجیب غریب،

نخل های آذین بندی شده ، علامت های…

این روزها از ماشین ها به جای صدای دوپس دوپس آهنگ های پاپ و یا رپ،

صدای حسین حسین شنیده می شود و پشت شیشه آنها نام علمدار حسین،یازینب و … نوشته شده.

لباس ها هم به خود رنگ سیاه گرفته و صورت ها هم اغلب پر پشم شده!

هیئات حسابی به خرج افتاده اند. ۱۰ شب اول دکتر نقویان ؛ ۱۰ شب بعد حاج آقا دانشمند.

دهه اول فلان مداح معروف دهه دوم او یکی مداح معروف..

ماشاالله که هیچکدوم از آقایان هم روضه نمی فروشن!

امشب اینجا مرغ میدن فردا اون هیئت کباب میدن ،گوشت لوبیا هم که همه جا هست

همه چیزها رنگ محرم و حسین به خود گرفته؛

کوچه ها ، خیابونا ، آدما ، پولها ، غذاها و حتی ماشین ها

تنها چیزی که بین این همه شلوغی پیدا نیست، حسین است.

این روزها محرم تبدیل شده به جشنواره و نمایشگاه هیئات مذهبی با آخرین دستاوردهاشون

مردم تو سر و کله هم میزنن به بهونه غذای امام حسین

به کجا می رویم؟ از امام حسین چه می خواهیم؟

راه حسین این بود؟

پریروز اخبار نشون میداد..

تعویض پرچم سرخ کربلا به پرچم سیاه !

خدا کند دلهامان سیاه نشود!